Moeder is bezorgd wanneer haar 6-jarige ‘s nachts ’20 keer spuugt’ per uur,’ dan komt ze erachter dat haar ‘vrienden’ de reden zijn

Pesten is niet iets om gemakkelijk af te schudden. Op een bepaald moment in ons leven hebben we allemaal wel eens te maken gehad met pesterijen en we hebben ook wel eens gevallen gehad waarin we werden geïntimideerd. Hoewel het nooit goed is om te pesten, is het een gedragskwestie die kan worden tegengegaan totdat de persoon uiteindelijk de juiste redenering begrijpt: dat pesten nooit goed is en het ‘grapjes maken’ of ‘plagen’ noemen is niet helemaal goed.

Als volwassenen die uitgerust zijn met gezond verstand en de onveranderlijke waarheid dat verkeerd is, reageren we automatisch op pesterijen door terug te vechten of de kwestie aan te kaarten bij ouders, leerkrachten en zelfs werkgevers. Het probleem is immers niet iets dat zich beperkt tot de kindertijd alleen. Kind of volwassene, pestkoppen moeten niet gevoed worden met het idee dat wat ze doen komisch en acceptabel is.

Helaas lijkt het probleem van pesten met elk jaar te verergeren. Er zijn tal van factoren die verklaren waar pesten vandaan komt: een laag zelfbeeld, weinig tot geen begeleiding thuis, en blootstelling aan even slecht gedrag (thuis dezelfde behandeling krijgen en het idee dat het normaal is).

Om nog meer te benadrukken hoe schokkend pesten kan zijn, deelt Carrie Golledge het hartverscheurende effect dat het op haar zesjarige dochter, Sophia, achterliet. Je zou denken dat als je zes jaar oud bent, de kinderen elkaar alleen maar kunnen plagen, elkaar namen noemen en weer gaan schreeuwen en spelen en rondrennen. Helaas weten sommige kinderen op deze leeftijd al hoe ze hun leeftijdsgenoten moeten martelen door hen een slecht gevoel over zichzelf te geven en hen bewust uit te sluiten.

Volgens Carrie zou Sophia zich altijd ellendig voelen als ze terugkwam van school. Haar dochter wilde alleen maar huilen en had moeite om ‘s nachts te slapen, omdat ze altijd terug zou denken aan de vreselijke dingen die ze die dag moest doorstaan en zich zorgen zou maken over de volgende dag op school. Hoe triest is het om te beseffen dat een onschuldige zesjarige zich al zorgen zou moeten maken over zoiets schrijnend.

In een interview met The Mirror deelt Carrie: “Het was zo erg aan het eind van de zomerperiode dat Sophia een paar weken niet naar school ging omdat haar ziekte zo ernstig was – ze zou de hele nacht opblijven en 20 keer per uur overgeven”.

De emotionele, fysieke en mentale stress veroorzaakt door de constante intimidatie en pesten leidde tot het opgeven van Sophia’s lichaam. “Ze zou zoveel pijn hebben en omdat haar maag zo van streek was, zou het leiden tot een waterinfectie en haar lichaam worstelde,” zei Carrie. “We hebben haar in het ziekenhuis gehad met hoge koortsen die ze moeilijk onder controle konden houden.”

De moeder vertelde dat het eigenlijk een meisje was dat Sophia haar “beste vriendin” noemde die de stress veroorzaakte. Blijkbaar zou deze specifieke klasgenoot van Sophia dicteren wat Sophia wel en niet mocht eten, wat ze moest doen, en ging ze zelfs zover dat ze andere kinderen ontmoedigde om met haar te spelen. De angst was te groot voor de zesjarige dat het bijna verlamming in haar hersenen en lichaam veroorzaakte.

Carrie besloot het verhaal te delen op Facebook, samen met een foto van Sophia die op een ziekenhuisbed ligt en lijdt aan stress, angst en uitputting. Dit was het hartverscheurende bijschrift op haar post:

“Dit is wat pesten doet… Dit is mijn 6-jarige dochter, opgenomen in het ziekenhuis, vanwege pesten…
Dit is mijn kind met zo’n zorgzaam hart dat ondanks dat het zo ziek is “niet wil dat iemand in de problemen komt”…
Dit is mijn kind dat is gestopt met eten, zichzelf in slaap heeft gehuild, zo’n ernstige angst heeft dat ze meer dan 20 keer in een uur ziek is…
Dit is mijn kind wiens ‘beste vriendin’ haar zo lang emotioneel heeft misbruikt dat ze dacht dat het normaal was…
Dit is mijn kind dat ontelbare keren in en uit het ziekenhuis is geweest omdat het zo ziek was van angst…
Dit is mijn kind dat werd afgescheept voor ‘verhalen vertellen op school’…
Dit is mijn kind dat door de pestkoppen ouders op de sociale media is bespot omdat ze zo’n puur hart hebben…
Dit is mijn kind dat bij het aanpakken van de problemen met haar school ons vertelde “Het is gewoon 6-jarigen die 6 jaar oud zijn”…
Dit is mijn kind dat door de school werd verteld dat ze zich moet schamen en in een zijdeur van een ochtend moet worden gesmokkeld…
Dit is mijn kind dat haar school zo slecht heeft gefaald dat we haar scholen moesten verplaatsen…
Dit is mijn kind dat een van de vele is die dit doormaken…
Dit is mijn kind wiens verhaal wordt verdraaid en gemanipuleerd door de mensen die haar op haar school moesten beschermen toen ze onder hun hoede was…
Dit is mijn kind dat niet wil dat dit met iemand anders gebeurt. Dus dit is het verhaal van mijn kind dat we delen, maar ze is een van de vele…te veel!

Help ons alsjeblieft haar verhaal te delen. Laten we haar de steun tonen die haar school haar niet kon geven.”

Het is zowel bemoedigend als hartverscheurend om te denken dat ouders en leerkrachten de kwestie zouden afdoen als een eenvoudige “kinderen die gewoon kinderen zijn” situatie. Bovendien, hoe degenen die verantwoordelijk zijn voor het begeleiden van hen en hen te helpen op school nauwelijks geprobeerd om het gedrag van de pestkop te corrigeren en Sophia te helpen door middel van een goede, onbevooroordeelde interventie.

Sophia’s ouders besloten voor eens en altijd hun dochter over te plaatsen naar een andere school. Ze deelden hoe sterk de zaken zijn verbeterd en hoe hun dochter is overgegaan van zwak en fragiel naar gezonder en veel gelukkiger.

Sophia en haar ouders mogen dan hun happy end hebben gehad, de strijd gaat door voor degenen die elke dag met pestkoppen te maken hebben en niemand hebben om voor hen op te komen. Daarom is het opkomen voor jezelf en voor anderen een eigenschap die kinderen al op jonge leeftijd moet worden bijgebracht. Het nemen van de hoge weg is niet dat anderen je slecht blijven behandelen. Zeg altijd ‘nee’ tegen pesten.