Maud (32) kreeg in maart corona en heeft nog steeds klachten

“Als mensen zeggen dat corona voor jongeren minder erg is denk ik: dit wordt onderschat”

Het coronavirus is voor iedereen anders en vooral ouderen ondervinden vaak ernstige klachten die hen soms zelfs fataal worden. Dit betekent niet dat het bij alle jonge mensen ‘maar een griepje is’. Ja, om je heen hoor je waarschijnlijk verhalen van mensen die weinig klachten hadden, zoals alleen een beetje keelpijn of verlies van reukvermogen. Toch kan het goed misgaan, ook als je jong bent. Maud (32) kreeg in maart corona en heeft nu, een half jaar later, nog steeds last van de nasleep.

“Bij mij begonnen de symptomen heel vroeg, nog voor de lockdown. Begin maart werd ik verkouden, maar toen dacht ik nog niet echt na over corona. Het was toen nog de tijd dat Mark Rutte net vertelde dat je elkaar geen hand mocht geven en dat hij dat zelf nog deed, dus de sfeer was meer van: ‘haha, o ja, corona’. Ik maakte er ook nog grapjes over met vrienden en nam het niet al te serieus.

Verlies van reuk en smaak

Maar een paar dagen later was ik opeens al mijn reuk en smaak kwijt, dat was toen nog helemaal geen symptoom dat wees op corona, dus ik maakte me niet echt zorgen. Ik dacht dat het misschien iets van een holte-ontsteking moest zijn. Later kreeg ik er ook verhoging bij en begon alles een beetje pijn te doen en had ik een vervelende hoest. Alles kabbelde een beetje voort maar ik ging me na een tijdje ook wel weer iets beter voelen dus ik dacht niet dat er iets aan de hand was.

Het hoesten stopte, maar mijn reuk en smaak waren nog niet terug. Ik weet nog dat ik een dag voor de lockdown een Italiaanse krant las – ik heb Italiaans gestudeerd en lees soms nog wel het Italiaanse nieuws – en dat daar stond dat alle coronapatiënten die ze daar zagen ook geen smaak en reuk meer hadden. Toen dacht ik echt ‘hè, het zal toch niet?’.

Positieve coronatest

In de eerste week van de lockdown kreeg ik het – nadat ik me een tijdje beter voelde – ineens heel benauwd. Ik kon moeilijk ademen en praten en moest echt teugen adem nemen. Toen heb ik de huisarts gebeld en ben ik daar langsgegaan om alles toch even te laten checken. Ze deed een paar metingen en alles was gewoon goed, dus het was volgens haar echt geen corona. Maar omdat ze meedeed aan een landelijk onderzoek over influenza en corona kon ik me wel laten testen, en dat heb ik toen voor de zekerheid gedaan. Mijn huisarts zei toen dat ze me – aan de hand van de resultaten van de testen die ze had gedaan – normaal gesproken niet zou laten testen, dus ik hield er niet echt rekening mee dat het corona zou zijn.

Drie dagen later werd ik gebeld met het nieuws dat mijn test toch positief was; ik had corona. Toen ben ik meteen in quarantaine gegaan. Er was toen nog geen begeleiding vanuit de GGD. Het feit dat ik een van de eersten was met corona was op dat moment best gek. De tien dagen die ik binnen heb gezeten waren vol serenades, belletjes, eten, cadeautjes en kaartjes. Het was zo onwijs lief, dus dat was helemaal niet zo erg. Het had z’n leuke kanten.

Revalideren na corona

Op een gegeven moment mocht ik weer naar buiten en eigenlijk begon ik me toen pas slechter te voelen. Dat was heel apart, want ik was voor zover ik wist gewoon gezond en sportte veel dus dat had ik niet echt verwacht. Maar ik kon vanaf toen echt heel weinig. In de eerste twee maanden was een wandeling maken haast al te veel, ik was de hele tijd benauwd en mijn reuk en smaak bleven maar weg. Ik hing hierdoor om de drie dagen aan de telefoon met mijn huisarts, want ik bleef me maar slecht voelen.

Na een aantal scans waarop alles elke keer gelukkig goed was, raadde zij me aan om een revalidatietraject te starten. Er waren op dat moment al verschillende fysiotherapeuten die gespecialiseerd waren in revalidatie na corona en zo kon ik proberen mijn energie proberen wat beter te reguleren. Die revalidatie was vooral leren luisteren naar je lichaam. Je leert daar echt te luisteren naar hoe je je voelt en wat voor een invloed de dingen die je wil gaan doen hierop kunnen hebben. Als ik aan het begin te veel deed moest ik daar echt een week van bijkomen en kreeg ik vaak weer opnieuw verhoging.

Dat is nu wel verbeterd, maar mijn holtes blijven overprikkeld. Ik heb de hele tijd op en af ontstekingen aan mijn holtes en dat zorgt ook weer voor verkoudheid. Dat is sowieso al vervelend, maar daardoor moet ik ook de hele tijd opnieuw testen omdat ik dan weer klachten heb. Verder gaat het nu gelukkig weer een stuk beter. Ik kan ook weer iets aan beweging doen en heb bijvoorbeeld al twee keer hardgelopen. Anderhalve kilometer in plaats van de tien kilometer die ik normaal liep, maar het is in ieder geval iets.

Toen ik weer naar buiten mocht, begon ik me pas slecht te voelen
Mentale aspect van corona
Wat ik ook lastig vond was het mentale aspect. Vooral omdat je een ziekte hebt die een pandemie veroorzaakt en je een van de eerste bent. Ik had helemaal geen idee hoe het af zou lopen. Ik was daardoor ook best wel bang dat er nog andere dingen zouden komen die het virus nog veroorzaakt, maar waar we nu nog niet achter zijn. Daarnaast vind ik het soms ook eng dat ik niet weet wat er gebeurt in mijn lichaam. Ik herken niet zo goed meer wat er gaande is en dat maakt mij soms onzeker. Ik ben er over het algemeen wel wat rustiger in geworden, omdat ik ook mag denken dat mijn lichaam dit gewoon aan kan.

Corona bij jonge mensen onderschat

Qua maatregelen en afstand ben ik zelf nog steeds heel erg voorzichtig. Omdat ik het echt niet nog een keer wil krijgen of doorgeven en dat soms wel een eng idee vind. Dat jongeren er soms wat laks mee omgaan, snap ik wel. Als jij het niet van dichtbij hebt gezien en wel thuis moet werken en niets meer mag doen, dan heb je misschien het idee dat alle leuke dingen je door de neus worden geboord. Ik weet ook nog wel van mezelf dat ik zo jong was dat ik ook zou denken van ‘maar hallo, het is maar een snotneus, waarom moet ik hier onder lijden?’.

Ik denk dat mensen het onderschatten. Vooral wanneer er wordt gezegd dat het voor jonge mensen niet zo erg is en ze vooral moeten opletten dat ze het niet doorgeven aan hun opa of oma. Dan denk ik, nou: het kan ook voor jonge mensen gewoon heel erg zijn. Ik snap dat je je zorgen maakt om het feit dat je het doorgeeft aan je oma, maar je wil ook niet een half jaar thuiszitten en niks kunnen.”