Eerste man op aarde met genitaliën op zijn arm: ’Alsof ik vervloekt ben’

GLASGOW – Een Schotse man die zijn geslachtsdeel verloor vanwege een ernstige bloedinfectie, is de eerste man ter wereld geworden die een nieuwe penis heeft groeien aan zijn arm.

Malcolm MacDonald, een 45-jarige gescheiden vader, vertelt zijn verhaal in The Sun. Omdat zijn opmerkelijke behandeling meermaals vertraging heeft opgelopen, zit zijn nieuwe penis al vier jaar aan zijn arm.

Malcolm hoopt met het interview te bereiken dat zijn penis, ter waarde van 50.000 pond, eindelijk naar de juiste plek kan verhuizen.

Intiem zijn

Toch kan Malcolm – zijn jongeheer heet ’Jimmy’ – er wel de lol van inzien dat aan zijn linkerarm een penis bungelt. „Natuurlijk is het gestoord. Ik ben er nog steeds niet gewend aan. Maar als je erover nadenkt, is het eigenlijk fantastisch: dat ze mij een nieuwe piemel kunnen geven, is al ongelofelijk, maar dat ze het op mijn arm zetten is mind-blowing.”

Hij noemt zijn nieuwe aanwinst, betaald door de Britse overheid, ’een eerste stap om weer naar het toilet te kunnen’ en ’intiem te kunnen zijn’.

Het begon allemaal toen een bloedinfectie zijn vingers, tenen en ook geslachtsdeel aantastten. Ze werden zwart. Malcolm was geschokt, en helemaal buiten zinnen toen zijn geslachtsdeel eraf viel in 2014. Zijn teelballen zijn overigens nog wel intact.

„Toen ik mijn penis zwart zag worden, was ik in paniek. Een horrorfilm. Ik wist diep van binnen dat het te laat was, dat ik ’m zou gaan kwijtraken.”

Op een dag viel hij op de vloer. „Omdat ik me er al op had ingesteld, raapte ik hem gewoon op, en stopte ’m in de prullenbak”, zegt Malcolm. „In het ziekenhuis zeiden ze: het beste wat we kunnen doen voor u, is het stompje oprollen als een kleine worst. Het was hartverscheurend.”

Professor ofwel ’penis master’

Het verlies hakte erin. Malcolm werd een kluizenaar. Hij raakte aan de drank. „Ik was een schaduw van mezelf. Alles viel uit elkaar. Ik had geen zelfvertrouwen meer.” Toen kwam zijn huisarts met het idee van de ’penis master’ professor David Ralph, de autoriteit op het gebied van kunstmatige penissen aan het London’s University College Hospital. Hij maakte de bionische penis van Andrew Wardle, die wereldnieuws werd.

Malcolm kreeg groen licht. Er werd een arm-creatieprocedure gestart waarbij de penis twee jaar aan de arm zou groeien, alvorens te worden overgeplaatst. Malcolms grote droom was niet het hervinden van seksueel genot, maar ’gewoon naar het toilet kunnen’. Hij hoopte op ’een nieuwe start’. Hij zag wat professor Ralph kon bereiken – en gaf hem zijn onvoorwaardelijke vertrouwen. „Geen penis hebben, is het ergste. De nachtmerrie van iedere man. Ik zou alles doen voor een nieuwe.”

’Trots!’

Een procedure volgde. Malcolm koos ervoor om vijf centimeter extra te bestellen. „Ze luisterden precies naar wat ik wilde. Dat was geweldig. Weinig mensen kunnen zeggen dat ze een designer penis hebben.” De artsen rolden een lap huid van zijn linkerarm op. Zo ontstond de penis. Chirurgen plaatsten een urinebuis. Hij kreeg twee ’zwellichamen’ met een pompje. Op enig moment werd de ’rol’ losgemaakt van de arm waarmee het begon te bungelen, zodat het de juiste vorm kon gaan krijgen.

„Toen ik het zag aan mijn arm, was ik trots. Het voelde niet raar, het is een deel van me. Ik was weer een beetje zoals iedere man. Ik vond hem geweldig en noemde hem Jimmy. Dat zeiden mijn vrienden vroeger altijd tegen elkaar. Dit was mijn nieuwe maat.”

Vervloekt

Hij krijgt weleens lacherige opmerkingen. In de kroeg worden grappen gemaakt. Prima, zegt Malcolm.

In 2018 was het eindelijk zover: zijn penis kon naar de plaats van bestemming. Maar op het moment van de waarheid was hij ziek. Uitstel volgde. Latere afspraken vielen ook in het water, door te weinig medisch personeel, foutjes in de agenda’s en vervoer. Daarna kwam de coronapandemie.

Het valt hem zwaar. „Het lijkt alsof ik vervloekt was, haha. Het wordt tijd.” Malcolm hoopt zijn penis dit jaar nog op de juiste plek te zetten. „Ik kan niet hardlopen, want het bungelt. Ik kan niet zwemmen. Ik kan geen korte mouwen dragen. Kijk, ik zal er niet over liegen: het is best een raar ding om vier jaar mee te leven. Maar ik weet zeker dat ’ie ooit wordt zoals we hem allemaal in gedachten hadden.”